دنیایی قشنگ بعد از غروب خورشیده زندگیم با طلوع ستاره در آسمان تاریک شبم

دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم❤ وین درد نهان سوز نهفتن نتوانم❤ تو گرم سخن گفتن و از جام نگاهت❤ من مست چنانم که شنفتن نتوانم❤ شادم به خیال تو چو مهتاب شبانگاه❤ گر دامن وصل تو گرفتن نتوانم❤ با پرتو ماه آیم و، چون سایه دیوار❤ گامی از سر کوی تو رفتن نتوانم❤ دور از تو من سوخته در دامن شب‌ها🎀 چون شمع سحر یک مژه خفتن نتوانم❤ فریاد ز بی مهریت‌ ای گل که درین باغ❤ چون غنچه پاییز شکفتن نتوانم‌❤ ای چشم سخن گوی تو بشنو ز نگاهم❤ دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم❤ این شعر تقدیم تو میکنم ای مهربونترین مرد دنیا.از وقتی تورو دارم.تو بهترینی و شادم و خوشبختترینـزن دنیا که تورو دار...

گاه در زندگی روزهایی هستند با اینکه  همه چی داری کمبودی نیس و دور و اطرافت پر از آدم و دوستان زیادیست اما انگار چیزی کم است انگار شادی ات کامل نیست هوا ابری و سیاه است میان آنهمه آدم اطرافت و میان آن هیاهو صدای شوخیها خنده ها و حرفها سکوتی ترسناک و سیاه وجودت را فرا میگیرد گویی در دنیافقط تویی و تو .تنهایی و سکوت. بادی آرام میوزد و ابرهارا کمی جابجامیکند ازلابلای ابرها درخشش نوارهای لطیف نور خورشیدی زیبا که همچون دستهای عروسی بسیار ظریف صورتت را نوازش میکند چه زیباست خورشید پس از آن سکوت و تنهایی و تاریکی و تو لحظه ای خیره میمانی گویی طلسم شدی و عاشق خورشید میشوی.بله خورشید زندگیت زیباترین چیز یا کسی که تابحال داشت...